Mércores, 26 de Septembro de 2018  
   
     
 
 
 

Novas da asociación
SADI Vigo
Cursos de Educación
   Básica de Persoas
   Adultas
Programas Kanguros
Premios literarios
Servizo de Información
   e Asesoramento para
   Mulleres
FSE
 
 
 
 
 


  

Obras gañadoras e finalistas do VI Premio de Microrrelatos "Mulleres Progresistas"


1º Premio


Autora: Emma Pedreira Lombardía




Metamorfose



Cando chega tras dez horas traballando, loita por librarse do cheiro da conserveira. Tira a roupa, por capas, directa á lavadora; a funda, o xersei, a roupa interior, programa longo, máxima temperatura. E, por case unha hora refrega o corpo con estropallo e lavalouzas. Pensa que se está convertendo en peixe. Polo cheiro e porque lle fallan as forzas nas pernas, aos poucos, como se licuasen os ósos de cintura para abaixo.
No ditame de incapacidade permanente, xusto a carón da pensión ridícula, ela tacharía as tres hernias para poñer, do seu puño e letra: cola de serea.




2º Premio


Autora: Pilar Vilaboy Freire




A fiestra con memoria



DA OUTRA BANDA DA FIESTRA ESTABA O SEU PASADO REMOTO. LEVABA CATRO MESES PECHADA NAS PAREDES DAQUELA RESIDENCIA DE NOME PARADISÍACO. ERA UNHA PRESA ENGUEDELLADA NA SÚA PROPIA VIDA ESQUECIDA. NON SABÍA O SEU NOME, NIN A SÚA IDADE, NIN SEQUERA O ALMORZO DESA MESMA MAÑÁ.
NON OBSTANTE CANDO MIRABA POLA VENTÁ DO SEU CUARTO E VÍA AQUEL SALGUEIRO, LEMBRABA PERFECTAMENTE O MOVEMENTO DA RANDEA QUE PENDÍA DUNHA ÁRBORE SEMELLANTE CANDO ERA UNHA NENA. QUEN PUIDERA ATRAVESAR A REIXA PRESENTE QUE A AFASTABA DA SÚA LEMBRANZA!!! NESE INTRE BREVE DE LUCIDEZ, MARÍA ERA FELIZ.



3º Premio


Autora: Ana Padín Calviño




Seo materno



A serea da ambulancia sacúdenos coa súa estridencia. Estamos de garda. Cando isto sucede, o corpo prepárase para o inesperado.
Cae sempre grave.
Ingresa unha muller xoven, visiblemente embarazas. O seu ventre avultado fala de inminente parto.
Ten no seu abdome un orificio de bala.
Arrepiámonos
Preparámonos para asistila. Achégase un policía. Infórmanos que foi ela quen disparou contra o seu abdome.
Tentou matar ao seu fillo. Non pensou que atentaba contra si mesma ao facelo? Cruel metáfora da desesperación.
Ambos salvan as súa vidas. O irreparable quizais, será lidar con iso para sempre.



Finalista


Autora: Patricia Eugenia Gallego Pérez




A leoa



Tras a caza, a leoa lambeu mainamente o sangue das súas gadoupas. Os seus cachorros repousaban na herba co bandullo inchado ao sol. É poderosa, pensou ela, mirando a tele da sala. Ao seu lado, o seu home durmía no sofá, un fío de baba rebordándolle a boca. Mira ti, coma o león, todo día a durmir... Ás veces, non podía evitar un rancor antigo a ferverlle dentro. Demasiados anos na mesma. Unha pinga de baba caeu entón no piso encerado. Adela ergueuse, arrincou unha folla do seu vello caderno de receitas e escribiu: QUERIDO, AGORA TÓCACHE CAZAR A TI.







Obras gañadoras e finalistas do V Premio de Microrrelatos "Mulleres Progresistas"


1º Premio


Autora: Raquel Fernández Fernández




Serendipia



Rebuscaba no desordenado caixón a parella daquel maldito calcetín, cando ocurreu ese pequeno feito que mudou o sentido das cousas, esa serendipia que converteu nese momento en decisivo para el. Porque alí entre calcetíns e roupa interior atopou a súa foto.
Facía moito tempo que non pensaba nela. Pero agora co calcetín nunha man e a foto na outra, cavilou en que dende que ela non estaba, el era como ese desaparellado calcetín que non era nada sen o seu outro par. Por iso marcou de novo aquel número de teléfono.




2º Premio


Autora: María Azucena Rey Torrente




Ollomol



Susana é unha muller tranquila, pausada. Cando o seu marido Alonso, chega a casa, ela está alí cun sorriso cálido de benvida, mais hoxe el tivo que abrir coa súa propia chave, estrañado, observou o ollomol ciscado no chan, sobre a mesa unha nota:
Saquei o ollomol do forno, a man tremíame, o xantar acabou esnaquizado, mirei eses ollos mortos, reflectidos nos meus, con arrepíos. Souben que unha muller non está feita dende a ollada dun home, está feita dos seus propios desexos e soños, os que me dan azos para marchar moi lonxe de ti para sempre.




3º Premio


Autora: María Salinas García




Nas mellores mans



O finado Aldazábal legoulle a empresa porque non se fiaba das súas fillas. Non foi doado. Álex comezou servindo cafés mais Antonio Aldazábal non tardou en descubrirlle unha habilidade especial para tratar coa xente, un instinto natural para cadrar números e, axiña, converteuno na súa man dereita. Ata chegaron a compartir tardes de fútbol e puros a deshora.
Agora, Álex matinaba en que investir todos eses cartos, pero, sobre todo, recreábase nunha cuestión: como era posible que un home tan intelixente nin tan sequera sospeitase de que ela, Alexandra Quintas, era unha muller?




Finalista


Autora: Laura Arjonilla Cristobal




(Re) construírse



De todas as miñas guerras conquistarte foi a máis sanguenta. Mírote. Espida e co cabelo enredado, nada máis lonxe da publicidade de perfumes caros. Daquela non sabías nada de ti e por suposto menos do mundo. E así tomaches nas túas mans os anacos arrexuntados despois do derradeiro estoupido. Vomitaches tanta dor e sentícheste tan soa… Ninguén nunca coñecerá o segredo triste dos teus ollos. Estiro a man. Os meus dedos agariman o espello que nos separa, debuxando cicatrices. Vai frío nalgures, mais non aquí. A imaxe sorrí. Coido que finalmente é feliz de terse coñecido.




Finalista


Autora: Ángela Costas Parada




A viaxe de Amelia



É o dos de xullo de 1937. Chámome Amelia e hoxe vou morrer. Malia todo, tenteino. Si, fíxeno ata quedar sen folgos.

Estou aquí porque teño un soño, voar arredor do mundo co meu Electra. Eles pensan que o aire non foi feito para as mulleres. É demasiado arriscado, espetan. Parvadas. Se souberan o que sinto no seo cando piloto, calarían.

Nin sequera agora, que todo empeza a moverse ó meu arredor, teño medo. Os aparellos non responden. De súpeto, hai rebumbio e frío.

O Electra e mais eu caemos ó Atlántico. Collidos da man coma dous amantes.




Finalista


Autora: Julia Tomé Ortega




Filloas de loendro



O meu lugar predilecto era o xardín. Gustaba de fedellar coas mans na terra, facía emplastos e cocementos co que alí atopaba. Aloe para as queimaduras, flores de caléndula contra o febre e a tose, lavanda...unhas pingas desta esencia e as túas pegadas e cheirume noxento esvaecían da miña pel.
Fixera unha sorte de fariña coa raizame dos loendros, non sabes cando a podes precisar.
Borboriñácheslle a miña irmá máis nova.
- Esta noite heite levar un agasallo
Ceaches filloas con beliscos da raíz.
Ela con doce anos plantoute adelfas no sartego. Eu, barrotes polo medio, fico no meu xardín.







IV Premio de microrrelatos "Mulleres Progresistas"




COLABORA:



RESULTADOS IV PREMIO DE MICRORRELATOS “MULLERES PROGRESISTAS”-




1º Premio


Autora: Laura de Cáceres Iglesias




Aula 34



Petan na porta. Os meniños xiran a testa coa sospeita de que van saír de clase. Un brinco de esperanza xoga nos seus ollos. A “profe” pide dous voluntarios para cargar un paquete ata a portaría. Iago levanta a man malia non ser demasiado rexo, e as meixelas de María tórnanse rosadas. Ela tamén ergue o brazo, pois acostumada a axudar no taller familiar non lle custará demasiado esforzo.
Unha gargallada xeral obrígalle a rectificar o movemento. A mestra pídelle a Xoan que vaia el, e este levántase preguiceiro.
Unha bágoa esvara pola face da nena, ela tamén é forte.




2º Premio


Autora: Leticia Álvarez Lorenzo




A caixiña de caramelos



Cando era nena, había en casa unha caixiña de cerámica redonda, moi feita, chea de caramelos. Eu quería coller, pero sempre me dicían: “É para as visitas”. A miña nai sempre pensaba nas visitas: Vaixela, copas, o sofá; mesmo mudaba algunhas alfombras para as visitas.
Pouca xente entraba na casa.
Hai trinta anos que non me vive a miña nai. A caixiña, cousas da vida, herdeina eu, e cando a miña filla vai coller un caramelo, doullo, porque sei que non vou ter visita máis importante ca ela, que só ven cando me poño mala, para levarme ás urxencias.




3º Premio


Autora: Sabela Núñez Singala




Queridos Reis Magos



Este ano porteime moi ben, fixen sempre as tarefas da escola e axudeille á mamá. Por iso, pídovos aquela bicicleta vermella e mais o maletín de tatuaxes.
Tamén quero pedirvos un instrumento musical, calquera. É para a miña mellor amiga. Súa nai traballa polas noites e mudáronse ao noso edificio xunto co mozo dela.
Desde entón, Andrea sempre chega tarde ao colexio, con olleiras e o corpo rebentado de non durmir. Tamén eu tardo en coller o sono porque a sinto chorar e saloucar mentres o Xosé berra mandándolle insistentemente que lle toque non sei o qué...
Grazas, Maxestades. Sara.







III Premio de microrrelatos "Mulleres Progresistas"




COLABORA:



RESULTADOS III PREMIO DE MICRORRELATOS “MULLERES PROGRESISTAS”-




1º Premio


Autora: Clara Isabel Rodríguez Giráldez




O tupper



Sabel posuía o sentido práctico da posguerra. Para ela, o mellor invento do mundo non era a cama, nin a fregona, nin sequera o pau dos chupa-chups. Para Sabel o mellor invento era o tupperware, idóneo para comida, cosméticos ou lapiseiro. A colección de necrolóxicas posuía o seu propio tupper escuro.

Cando finou aquel mozo que rexeitara por lacazán, levou un tupper ao camposanto e lanzouno enriba da caixa. Dentro, un feixe de cartas de amor e una nota: “Adeus Xabier, non tiña tupper do teu tamaño, pero déixote lectura dabondo para que non perdas o tempo no máis aló”.




2º Premio


Autora: Sabela Núñez Singala




VIAXE DE NEGOCIOS



É venres, érgome, esperto ás nenas, almorzamos, lévoas ao colexio e diríxome á clínica onde traballo media xornada como auxiliar de enfermería, recollo as nenas, poño a lavadora mentres quence o caldo, visito a miña nai enferma aproveitando que elas están na piscina, voltamos a casa, duchas, ceas...

O meu amor está a piques de chegar, acaba de coller un taxi no aeroporto tras unha exitosa viaxe de negocios a Dubai.

Á fin chega, bícame nos beizos e abraza ás nenas. Elas axiña se lle acubillan no colo, arrodean cos brazos o seu peito e bican emocionadas a súa nai.




3º Premio


Autora: Leticia Álvarez Lorenzo




Cousas da infancia



- Desde a miña casa vexo os barcos que chegan da ardora.
- Desde a miña non, pero vexo pasar as mulleres camiño das leiras de atrás.
- Eu cando creza vou ir embarcada.
- As nenas non van embarcadas; as nenas van á leira.
- E logo, non escoitaches? Dixen que vou ir cando sexa grande...
- Nin grandes, Díxomo meu pai: O mar é para homes.
- Será que no barco non se pode mexar sentada?
- Será. Cando sexa grande, vou construír cuartos de baño para todos os barcos, para que podas ir pescar.




Finalistas


Autora: Sabela Núñez Singala




CANCRO DE MAMA



Hoxe coincidín con Ana. Non nos viamos desde que saiamos de copas na nosa etapa universitaria.

Atopámonos nun novo local onde parolamos e consumimos compulsivamente: ela convidou a Adriamicina, eu paguei a ronda de Ciclofosfamida, ela empeñouse en que probásemos un "chupito" de Ranitidina e Zofran sen xeo, despois eu convideina a unha copa de Docetaxel... A camareira, moi amable, dixo que os soros glucosado e salino corrían por conta da casa, o mesmo que as tapas de dieta branda.

Fíxosenos tarde, puxemos as perrucas, collemos os caxatos e abandoamos, medio mareadas, o hospital tras unha nova sesión de quimioterapia.






Autora: Marta Carballo Puebla




Comerse as palabras propias



-Aldara, que manchaches a cadeira!
Mirei cara ó asento preocupada, e despois cabreada á cara do rapaz que se estaba a rir de min.
Mentres o suxeitaba con esforzo polo ombro, metín a man entre as bragas e a pel e remexín, para ó fin obrigarlle a lamber un dedo cheo de sangue, e así el comerse as súas propias palabras.







II Premio de microrrelatos  "Mulleres Progresistas"




RESULTADOS II PREMIO DE MICRORRELATOS “MULLERES PROGRESISTAS”-




1º Premio


Autora: María Jesús Fariña Busto




DESAFÍO



Mentres sinte aquel beixo repugnante e viscoso, que a marea até case desmaiala outra vez, Ana Ozores faise a si mesma unha promesa: pase o que pase, ao día seguinte plantaralle lume á sacristía da catedral.




2º Premio


Autora: Carolina Sertal Souto




Dsineb



Dsineb presume de poder remendar as costuras de 110 camisetas en menos dunha hora. É máis rápida que as demais, por iso non gusta. Pero é que Dsineb sabe que se os seus petos non tintinan ao chegar a casa non poderá volver. En Tánxer loita cada día por gañar o equivalente a 0,30 céntimos, mentres as súas 110 camisetas se venden aquí a 12, 20 ou 30 euros. Dsineb ten catorce anos. A última vez que a vin, apertou a miña man esquerda con forza, miroume aos ollos e preguntou: Agora que xa sabes a verdade, que vas facer?




3º Premio


Autora: Andrea Núñez-Torrón Stock




Pantalla partida



Luces, cámara, acción. Tres secuencias fan xirar a película da vida de Elisa.

A primeira toma é vermella. As mans trémulas, a cidade allea ás cicatrices dos cigarros, ao paxaro do medo pola sangue.

A segunda toma é azul. Un teléfono berrando, as portas do xulgado nun verán demasiado longo, e un neno durmindo a salvo

A terceira toma é amarela. Surcos de canas, xirasois, unha heroina que gañou a guerra.

O último plano é un sorriso. Antes de pechar os ollos e durmir.





Finalistas


Autora: María Vilariño Suárez




A nena



Tiña tres anos e chamábase Paula. Xogaba a facer vestidos para as bonecas, a construír un forte con libros baixo da mesa do comedor, a facer pompas de xabón e a tirar coches pola rampla dun aparcadoiro de tres andares. Aprendeu cedo a ler e a escribir. “Xoán” foi a primeira palabra que escribiu. Durante días deixou anaquiños de papel por toda a casa con ese nome.
- Por que Xoán? –preguntou súa nai.
- Quero chamarme Xoán –dixo moi seria.
- Mais ti es unha nena, as nenas non poden chamarse Xoán.
E por vez primeira sentiuse diferente.






Autora: Silvia Rivas Alejandro




A avoa e a tormenta



Un raio, medo, tremo. As súas mans rugosas agarran ás miñas, un mirar cálido nunha cara de enrugas, co seu pelo branco, e un corpiño miudo escondido cun negro manto. Marcha a luz, escuridade, medo. Encende unha vela, véxoa de novo, acougo – Conta miña nena, dende que ve-lo raio ata o estrondo, canto máis contes, máis lonxe está. Un raio, conto, acougo, sorrio






Autora: Estela Suárez Recouso




Remendos



Mónica era remendadora profisional. Xa de cativa súa nai lle ensinara que todo se podía amañar, ter unha segunda, terceira e ata cuarta vida. E así foi como Mónica comezou a remendar. Cando lle rompían os calcetíns, zurcíalle as puntas, cando lle rachaban as bragas, cosíalle corazonziños para así nin notar a dor. E remendando foi como conseguiu marido e pariu fillas.
Mais un día cansou de picarse coa agulla dos remendos e aprendeu a tecer. Desde que Mónica tece a vida non é a mesma, porque cando algo racha, só hai que tecer unha nova.




Autora: María González Blanco




Ad libitum



Cando te decidiches a collela túa batuta e marcar o ritmo coa orquestra ninguén o podía crer. Ti sempre fuches a música que observaba dende lonxe e que constantemente calaba sobre as vellas cancións que oía a aqueles músicos nos días de festa.

Malia que sabías crear a túa propia melodía ninguén che dera a oportunidade de facelo, e cando o momento chegou, ti decidiches interpretala pese ao escaso apoio. Grazas a ela puideches mudar a túa vida. A nova partitura acadou o seu éxito e o público agradecido non parou de aplaudir ata o remate do concerto.




Autora: Carolina Sertal Souto




O canto das sereas galegas



Ela sempre quixo ser como mamá e como a avoa Maruxa, así que calzou as botas de goma ben cedo. As súas mans comezaron a remexer a area das praias galegas con tan só dez anos. Traballou anos e anos, mais o Estado non recoñeceu a profesión de mariscadora ata que cumpríu os 50. Non lle chegaban os días nin os meses para poder cobrar unha pensión en condicións e agora está a piques de acadar os 70. María aínda segue faenando co chuvasqueiro naqueles areales que xa non son quen de recoñecer as súas engurras.




Autora: María Villar Andrade




Consecuencias



Cortaches o cabelo, e aquilo foi o primeiro sinal. Despois chegaron máis, e cada un seguido dunha malleira. Déuseche por facer deporte e aprender a conducir, pero aquilo era pouco para ti, que ousaches vestir pantalóns, fumar cigarros e entrar nos cafés. Ti rías, berrabas, brincabas, bailabas... Xa todos te alcumabamos “Carmen a marimacho” cando te afiliaches ao sindicato e comezaches a visitar as fábricas. Sabías que isto ía a pasar. O señorito advertiucho, dixo que sublevabas ás súas traballadoras. Se agora denuncias o que che fixeron firmarás a túa sentencia de morte, mellor cala. E deixa de sorrirme.




 
 
 
     
   

Inscrito co n� 1988/001650-1 (PO).
Posteriormente n� inscrici�n 2006/009611-1 SC no Rexistro Central de Asociaci�ns
Policarpo S�nz, 12-14-2�. 36201 Vigo (Pontevedra), Espa�a
T�lefono y Fax 986434874


© 2007 Asociaci�n de Mulleres Progresistas de Vigo